پیج دیابتی پلاس
کد خبر: 991

علائم و نشانه های افسردگی در کودکان، تشخیص و درمان

افسردگی علاوه بر بزرگسالان در کودکان نیز دیده می‌شود٬ اگر غم و اندوه کودک مداوم باشد و یا در فعالیت های عادی، کار، مدرسه و ... تداخل ایجاد کند، ممکن است به این معنی باشد که کودک دچار افسردگی شده است!افسردگی گرچه یک بیماری جدی است اما قابل درمان می‌باشد، اگر شک دارید که کودک یا نوجوان شما افسرده است برای او وقت بگذارید و از یک متخصص کمک بگیرید...

وقتی که کودک غمگین به نظر می‌رسد لزوماً به این معنی نیست که افسردگی قابل توجهی دارد. اما اگر غم و اندوه مداوم شود و یا در فعالیت های عادی اجتماعی، علایق، کار در مدرسه یا زندگی خانوادگی تداخل ایجاد کند، ممکن است به این معنی باشد که آنها یک بیماری افسردگی دارند. بخاطر داشته باشید که گرچه افسردگی یک بیماری جدی است، اما یک بیماری قابل درمان است.

افسردگی در کودکان!!!

 چگونه می‌توانم تشخیص دهم که کودک من افسرده است؟

 علائم افسردگی در کودکان متفاوت است. این بیماری غالباً تشخیص داده نمی‌شود و درمان نمی‌شود زیرا علائم به عنوان تغییرات عاطفی و روانی طبیعی از بین می‌روند. مطالعات اولیه پزشکی بر افسردگی "نقاب دار" متمرکز بود، جایی که خلق افسرده کودک با رفتار های خشن یا عصبانیت اثبات می‌شود. در حالی که این اتفاق می‌افتد، به ویژه در کودکان کوچکتر، بسیاری از کودکان غم و اندوه یا روحیه پایین مانند بزرگسالان افسرده را نشان می‌دهند. علائم اولیه افسردگی حول غم و اندوه، احساس ناامیدی و تغییرات خلقی است.

همچنین ببینید:

راه کارهایی مناسب برای پیشگیری از چاقی کودکان!!!

 علائم و نشانه های افسردگی در کودکان عبارتند از:

 کج خلقی یا عصبانیت

 احساس مستمر غم و ناامیدی

 کناره گیری اجتماعی

 حساسیت بیشتری نسبت به طرد شدن دارند

 تغییرات در اشتها، افزایش یا کاهش می‌یابد

 تغییرات در خواب (بی‌خوابی یا خواب بیش از حد)

 طغیان صدا یا گریه

 مشکل در تمرکز

 خستگی و انرژی کم

 شکایات جسمی (مانند معده درد و سردرد) که به درمان پاسخ نمی‌دهند

 مشکل در حین وقایع و فعالیت ها در خانه یا با دوستان، در مدرسه، در هنگام فعالیت های فوق برنامه و سایر سرگرمی ها یا علایق

 احساس بی‌ارزشی یا گناه

 اختلال در تفکر یا تمرکز

 افکار مرگ یا خودکشی

 همه کودکان همه این علائم را ندارند. در حقیقت، بیشتر آنها در زمان های مختلف و در تنظیمات مختلف علائم مختلفی را نشان می‌دهند. اگرچه برخی از کودکان ممکن است در محیط های ساختاریافته به خوبی عمل کنند، اما اکثر کودکان مبتلا به افسردگی قابل توجهی در فعالیت های اجتماعی، از بین رفتن علاقه به مدرسه، عملکرد تحصیلی ضعیف یا تغییر شکل ظاهری تغییر می‌کنند. کودکان همچنین ممکن است مصرف مواد مخدر یا الکل را شروع کنند، به خصوص اگر سن آنها بیش از 12 سال باشد.

 اگرچه در جوانان زیر 12 سال نسبتاً نادر است، کودکان خردسال اقدام به خودکشی و ممکن است هنگام ناراحتی یا عصبانیت این کار را به صورت تکانشی انجام دهند. دختران بیشتر اقدام به خودکشی می‌کنند، اما پسران در صورت اقدام به خودکشی، واقعاً خود را می‌کشند. کودکانی که سابقه خشونت خانوادگی، سوء مصرف الکل، یا سوء استفاده جسمی یا جنسی دارند، بیشتر از دیگران در معرض خطر خودکشی قرار دارند، همانطور که در کودکان علائم افسردگی وجود دارد.

 کدام کودکان افسرده می‌شوند؟

 تا 3٪ کودکان و 8٪ نوجوانان در ایالات متحده افسردگی دارند. این وضعیت به طور قابل توجهی در پسران زیر 10 سال شایعتر است. اما در 16 سالگی، دختران شیوع افسردگی بیشتری دارند.

 اختلال دو قطبی در نوجوانان بیشتر از کودکان خردسال است. اما اختلال دو قطبی در کودکان می‌تواند شدیدتر از بزرگسالان باشد. همچنین ممکن است با اختلال بیش فعالی و کمبود توجه (ADHD)، وسواس اجباری (OCD) یا اختلال سلوک (CD) اتفاق بیفتد یا توسط آن پنهان شود.

 چه عواملی باعث افسردگی در کودکان می‌شود؟

 همانند بزرگسالان، افسردگی در کودکان می‌تواند ناشی از هر ترکیبی از موارد مربوط به سلامت جسمی، وقایع زندگی، سابقه خانوادگی، محیط، آسیب پذیری ژنتیکی و اختلالات بیوشیمیایی باشد. افسردگی نه خلق و خوی گذرا است و نه شرایطی است که بدون درمان مناسب از بین برود.

 آیا می‌توان از افسردگی در کودکان جلوگیری کرد؟

 کودکانی که سابقه خانوادگی افسردگی دارند نیز بیشتر در معرض خطر افسردگی قرار دارند. کودکانی که والدین مبتلا به افسردگی دارند، اولین دوره افسردگی زودتر از کودکانی هستند که والدین آنها به این بیماری مبتلا نیستند. کودکان از خانواده های آشفته یا متضاد یا کودکان و نوجوانانی که از مواد مانند الکل و مواد مخدر سوء استفاده می‌کنند نیز بیشتر در معرض خطر افسردگی قرار دارند.

 چگونه افسردگی در کودکان تشخیص داده می‌شود؟

 اگر علائم افسردگی در کودک شما حداقل 2 هفته طول کشیده است، برای اطمینان از عدم وجود دلایل جسمی برای علائم و اطمینان از اینکه کودک شما درمان مناسب دارد، با وی دیدار کنید. مشاوره با یک متخصص بهداشت روان که در زمینه کودکان تخصص دارد نیز توصیه می‌شود. به خاطر داشته باشید که ممکن است پزشک متخصص اطفال بخواهد به تنهایی با کودک شما صحبت کند.

 ارزیابی سلامت روان باید شامل مصاحبه با شما (والدین یا مراقب اصلی) و فرزندتان و هر آزمایش روانشناختی دیگری باشد که لازم است.  اطلاعات معلمان، دوستان و همکلاسی ها می‌تواند برای نشان دادن این که این علائم در طول فعالیت های مختلف فرزند شما سازگار است و تغییر قابل توجهی نسبت به رفتار قبلی است، مفید باشد.

 هیچ آزمایش پزشکی یا روانی خاصی وجود ندارد که بتواند افسردگی را به وضوح نشان دهد، اما ابزار هایی مانند پرسشنامه (هم برای کودک و هم برای والدین)، همراه با اطلاعات شخصی، می‌توانند در کمک به تشخیص افسردگی در کودکان بسیار مفید باشند. گاهی اوقات آن جلسات درمانی و پرسشنامه ها می‌توانند نگرانی های دیگری را که منجر به افسردگی می‌شوند مانند ADHD، اختلال سلوک و OCD را کشف کنند.

 برخی از متخصصان اطفال از ویزیت های بهداشت روان در بازدید 11 ساله کودک و هر سال پس از آن استفاده می‌کنند.

همچنین ببینید:

چگونه با کودکان درباره مرگ عزیزان صحبت کنیم؟

 گزینه های مداوا چه هست؟

 گزینه های درمانی برای کودکان مبتلا به افسردگی مانند بزرگسالان از جمله روان درمانی (مشاوره) و دارو است. پزشک کودک شما ممکن است ابتدا روان درمانی را پیشنهاد کند و در صورت عدم پیشرفت چشمگیر، داروی ضد افسردگی را به عنوان گزینه در نظر بگیرد. بهترین مطالعات تاکنون نشان داده است که ترکیبی از روان درمانی و دارو در درمان افسردگی بیشترین تأثیر را دارند.

 اما مطالعات نشان می‌دهد که فلوکستین ضد افسردگی (Prozac) در درمان افسردگی کودکان و نوجوانان موثر است. این دارو به طور رسمی توسط FDA برای درمان کودکان 8 تا 18 سال مبتلا به افسردگی شناخته شده است.

 در بیشتر دارو هایی که برای درمان افسردگی در کودکان استفاده می‌شود، جعبه سیاه در مورد احتمال افزایش افکار خودکشی هشدار داده شده است. مهم است که این دارو ها را تحت مراقبت یک متخصص آموزش دیده شروع و کنترل کنید و با آنها در مورد خطرات و مزایای احتمالی کودک خود صحبت کنید.

 درمان کودکانی که دارای اختلال دو قطبی هستند

 کودکان مبتلا به اختلال دو قطبی معمولاً با روان درمانی و ترکیبی از دارو ها، معمولاً ضد افسردگی و تثبیت کننده خلق و خو تحت درمان قرار می‌گیرند.

 از دارو های ضد افسردگی باید با احتیاط استفاده شود، زیرا می‌تواند باعث بروز برخی از رفتار های شیدایی یا بیش فعالی در کودکان مبتلا به اختلال دو قطبی شوند.  مدیریت دارو های کودک باید بخشی از یک برنامه مراقبت کلی باشد که شامل درمان و ملاقات های معمول مراقبت های اولیه باشد.

 مطالعات نشان داده است که افسردگی برای اولین بار در کودکان در سنین پایین تر از گذشته اتفاق می‌افتد. مانند بزرگسالان، افسردگی نیز ممکن است در اواخر زندگی برگردد. افسردگی اغلب همزمان با سایر بیماری های جسمی ظاهر می‌شود. و از آنجا که مطالعات نشان داده است که افسردگی ممکن است مقدمه بیماری جدی روانی بعد از زندگی باشد، تشخیص، درمان زودرس و نظارت دقیق بسیار مهم است.

 بعنوان یک والدین، ​​انکار اینکه کودک شما دچار افسردگی شده است، گاهی آسان تر است. شما ممکن است به دلیل ننگ های اجتماعی مرتبط با بیماری روانی، درخواست کمک را به تعویق بیندازید. برای شما به عنوان والدین، درک افسردگی و درک اهمیت درمان بسیار مهم است تا کودک شما از نظر جسمی و روحی به روشی سالم ادامه دهد. 

 علائم هشدار دهنده

 والدین باید نسبت به علائمی که نشان می‌دهند فرزندشان در معرض خطر خودکشی است هوشیار باشند.

 علائم هشدار دهنده رفتار خودکشی در کودکان عبارتند از:

 بسیاری از علائم افسردگی (تغییر در غذا خوردن، خوابیدن، فعالیت ها)

 انزوای اجتماعی، از جمله انزوا از خانواده

 صحبت از خودکشی، ناامیدی یا درماندگی

 افزایش رفتار های نامطلوب (جنسی یا رفتاری)

 افزایش رفتار های مخاطره آمیز

 تصادفات مکرر

 سوء مصرف مواد

 روی مضامین بیمارگونه و منفی تمرکز کنید

 صحبت از مرگ و مردن است

 افزایش گریه یا کاهش بیان عاطفی

 بخشش اموال

 اگر شک دارید کودک یا نوجوان شما افسرده است، وقت بگذارید و به نگرانی های او گوش دهید. حتی اگر فکر نمی‌کنید مشکل واقعاً نگران کننده است، به یاد داشته باشید که ممکن است برای آنها بسیار واقعی باشد. مهم است که با او ارتباط بر قرار کنید‌، حتی اگر به نظر می‌رسد فرزند شما می‌خواهد عقب نشینی کند.  

 اگر احساس می‌کنید بیش از حد احساس ناراحتی کرده‌اید و نمی‌توانید با فرزندتان رابطه‌ی نزدیک بر قرار کنید، از متخصص کمک بگیرید.

توجه: مطالب پزشک من از منابع خارجی ترجمه شده و تنها جنبه اطلاع رسانی و آموزشی دارد. از این رو توصیه پزشکی تخصصی تلقی نمی شوند و نباید آنها را جایگزین مراجعه به پزشک جهت تشخیص و درمان دانست.

منابع:

webmd

دیدگاه تان را بنویسید