کد خبر: 861

عواملی که باعث بیش فعالی و عدم توجه در کودکان می‌شوند؟

علائم بیش فعالی، می‌توانند مشکلات قابل توجهی در زندگی کودک ایجاد کنند، مانند عدم موفقیت در مدرسه، تعامل اجتماعی ضعیف با سایر کودکان و بزرگسالان و مشکلات نظم و انضباط...

اختلال بیش فعالی و کمبود توجه (ADHD) بیماری است که بر رفتار افراد تأثیر می‌گذارد. افراد مبتلا به ADHD ممکن است بی‌قرار به نظر برسند، ممکن است در تمرکز مشکل داشته باشند و بر اساس تکانه عمل کنند.

علائم اختلال بیش فعالی بیش از حد در سنین پایین مورد توجه قرار می‌گیرند و ممکن است با تغییر شرایط کودک، مانند شروع مدرسه‌، بیشتر به چشم بیاید.

عواملی که باعث بیش فعالی و عدم توجه در کودکان می‌شوند؟

بیشتر موارد در سنین 6 تا 12 سالگی تشخیص داده می‌شوند.

علائم ADHD معمولاً با افزایش سن بهبود می‌یابند، اما بسیاری از بزرگسالانی که این بیماری را در سنین جوانی تشخیص داده‌اند همچنان با مشکل روبرو می‌شوند.

افراد مبتلا به ADHD همچنین ممکن است مشکلات اضافی مانند اختلالات خواب و اضطراب داشته باشند.

چه عواملی باعث اختلال بیش فعالی و نقص توجه می‌شود؟

علت دقیق ADHD مشخص نیست، اما نشان داده شده است که این بیماری در خانواده ها وجود دارد.تحقیقات همچنین تعدادی از تفاوت های احتمالی مغز افراد مبتلا به ADHD را در مقایسه با افراد فاقد این بیماری شناسایی کرده است.

سایر فاکتور هایی که احتمالاً در ADHD نقش دارند شامل:

  • به دنیا آمدن زودرس (قبل از هفته 37 بارداری)

  • داشتن وزن کم هنگام تولد

  • سیگار کشیدن یا سوء مصرف الکل یا مواد مخدر در دوران بارداری

همچنین ببینید:

۷ عبارتی که کودکان باید هر روز از والدین خود بشنوند!!!

ADHD می‌تواند در افراد با هر توانایی فکری رخ دهد، اگرچه این بیماری در افرادی که مشکلات یادگیری دارند بیشتر دیده می‌شود. تصور می‌شود که ترکیبی از عوامل در این زمینه نقش دارند:

ژنتیک

ADHD در خانواده ها وجود دارد و در بیشتر موارد، تصور می‌شود که ژن هایی که از والدین خود به ارث می‌برید عامل مهمی در ایجاد این بیماری هستند.

تحقیقات نشان می‌دهد که والدین و خواهر و برادر کودک مبتلا به ADHD به احتمال زیاد خود مبتلا به ADHD هستند.

با این حال‌، احتمالاً روش به ارث بردن ADHD پیچیده است و تصور نمی‌شود که به یک گسل ژنتیکی مربوط باشد.

عملکرد و ساختار مغز

تحقیقات تعدادی از تفاوت های احتمالی مغز افراد مبتلا به ADHD را از افراد فاقد این بیماری شناسایی کرده است، اگرچه اهمیت دقیق این موارد روشن نیست.

به عنوان مثال، مطالعات انجام شده توسط اسکن مغز نشان داده است که مناطق خاصی از مغز ممکن است در افراد مبتلا به ADHD کوچکتر باشند، در حالی که مناطق دیگر ممکن است بزرگتر باشند.

مطالعات دیگر نشان داده است که افراد مبتلا به ADHD، ممکن است عدم تعادل در سطح انتقال دهنده های عصبی در مغز داشته باشند یا این مواد شیمیایی به درستی کار نکنند.

گروه های در معرض خطر

همچنین اعتقاد بر این است که گروه های خاصی بیشتر در معرض خطر بیش فعالی هستند، از جمله افراد:

  • که زودرس (قبل از هفته 37 بارداری) یا با وزن کم به دنیا آمده اند

  • مبتلا به صرع

  • با آسیب مغزی، که یا در رحم یا بعد از آسیب شدید سر در اواخر زندگی رخ داده است.

علائم اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD)

علائم اختلال بیش فعالی با کمبود توجه (ADHD) را می‌توان در 2 نوع از مشکلات رفتاری قرار داد: عدم توجه، و بیش فعالی و تکانشگری.

بیشتر مبتلایان به بیش فعالی دارای مشکلاتی هستند که در هر دو دسته قرار می‌گیرند، اما همیشه اینطور نیست.

به عنوان مثال، برخی از افراد مبتلا به این بیماری ممکن است در کم توجهی مشکل داشته باشند، اما در بیش فعالی یا تکانشگری مشکل ندارند.

این شکل از ADHD به عنوان اختلال کمبود توجه (ADD) نیز شناخته می‌شود. ADD گاهی اوقات قابل توجه نیست زیرا علائم ممکن است کمتر مشهود باشند.

علائم در کودکان و نوجوانان

علائم ADHD در کودکان و نوجوانان به خوبی مشخص شده است و آنها معمولاً قبل از 6 سالگی قابل مشاهده هستند. این علائم در بیش از 1 وضعیت مانند خانه و مدرسه رخ می‌دهند.

همچنین ببینید:

۱۰ نکته برای پرورش کودکان شاد!!!

بی توجهی

علائم اصلی بی‌توجهی عبارتند از:

  • داشتن یک توجه کوتاه مدت و به راحتی حواس پرت می‌شوید

  • اشتباهات سهل انگارانه، مثلاً در کار های مدرسه

  • فراموشکار به نظر رسیدن یا از دست دادن چیز ها

  • قادر به پایبندی به وظایفی که خسته کننده یا وقت گیر هستند نیست

  • به نظر می‌رسد که قادر به گوش دادن یا اجرای دستورالعمل ها نیستید

  • فعالیت یا وظیفه را به طور مداوم تغییر می‌دهند

  • در تنظیم وظایف مشکل دارند

بیش فعالی و تکانشگری

علائم اصلی بیش فعالی و تکانشگری عبارتند از:

  • ناتوانی در نشستن آرام، به ویژه در محیط آرام یا ساکت

  • دائما تکان خوردن

  • توانایی تمرکز روی کار ها

  • حرکت بیش از حد جسمی

  • زیاد حرف زدن

  • قادر به صبر کردن نوبت خود نیست

  • قطع مکالمات

  • احساس خطر کم یا بدون احساس

این علائم می‌توانند مشکلات قابل توجهی در زندگی کودک ایجاد کنند، مانند عدم موفقیت در مدرسه، تعامل اجتماعی ضعیف با سایر کودکان و بزرگسالان و مشکلات نظم و انضباط.

  • اختلال اضطراب: که باعث می‌شود کودک شما بیشتر اوقات نگران و عصبی باشد. همچنین ممکن است علائم جسمی مانند ضربان قلب سریع، تعریق و سرگیجه ایجاد کنند

  • اختلال سرپیچی مخالف (ODD): این با رفتار منفی و اخلال گرانه، به ویژه درمورد شخصیت های اقتدار، مانند والدین و معلمان، تعریف می‌شود

  • اختلال سلوک: این غالباً تمایل به رفتاری کاملاً ضد اجتماعی مانند سرقت، جنگ، تخریب و آسیب رساندن به افراد یا حیوانات را در پی دارد.

  • افسردگی

  • مشکلات خواب: دشوار است خوابیدن در شب، و داشتن الگوی خواب نامنظم

  • اختلال طیف اوتیسم (ASD): این بر تعامل اجتماعی، ارتباطات، علایق و رفتار تأثیر می‌گذارد

  • صرع: بیماری است که مغز را تحت تأثیر قرار می‌دهد و باعث ایجاد تکرار یا تشنج می‌شود

  • سندرم توره: وضعیتی در سیستم عصبی، که با ترکیبی از صدا ها و حرکات غیر ارادی مشخص می‌شود (تیک)

  • مشکلات یادگیری: مانند نارساخوانی

علائم در بزرگسالان

  • بی احتیاطی و عدم توجه به جزئیات

  • شروع مداوم کار های جدید قبل از اتمام کار های قدیمی

  • مهارت های سازمانی ضعیف

  • عدم توانایی در تمرکز یا اولویت بندی

  • به طور مداوم چیز ها را از دست می‌دهید یا جابجا می‌کنید

  • فراموشی

  • بی‌قراری و پستی

  • مشکل در سکوت، و گفتن خارج از نوبت

  • واضح پاسخ دادن و اغلب حرف دیگران را قطع می‌کنیم

  • نوسانات خلقی، تحریک پذیری و زودرنجی

  • ناتوانی در مقابله با استرس

  • بی‌تابی شدید

  • ریسک پذیری در فعالیت ها، اغلب با کم توجهی و یا بدون توجه به ایمنی شخصی یا ایمنی دیگران، به عنوان مثال، رانندگی خطرناک

درمان

علاوه بر مصرف دارو، روش های درمانی مختلف می‌توانند در درمان ADHD در کودکان، نوجوانان و بزرگسالان مفید باشند. همچنین درمان مشکلات اضافی مانند اختلالات سلوک یا اضطراب که ممکن است با ADHD ظاهر شوند موثر است. برخی از روش های درمانی که ممکن است مورد استفاده قرار گیرند در زیر بیان شده است:

آموزش روانی

آموزش روان به معنای این است که شما یا فرزندتان ترغیب می‌شوید درمورد ADHD و تأثیرات آن بحث کنید. این می‌تواند به کودکان، نوجوانان و بزرگسالان در تشخیص ADHD کمک کند و به شما کمک می‌کند تا با این شرایط کنار بیایید و زندگی کنید.

رفتار درمانی

رفتار درمانی از مراقبین کودکان مبتلا به ADHD پشتیبانی می‌کند و ممکن است معلمان و همچنین والدین را درگیر کند. رفتار درمانی معمولاً شامل مدیریت رفتار است که با استفاده از یک سیستم پاداش، کودک شما را به تلاش برای کنترل بیش فعالی خود ترغیب می‌کند.

اگر کودک شما مبتلا به بیش فعالی است، می‌توانید انواع رفتاری را که می‌خواهید تشویق کنید، مانند نشستن پشت میز برای خوردن غذا تشخیص دهید. پس از آن به دلیل رفتار خوب، به فرزند شما نوعی پاداش ناچیز تعلق می‌گیرد و به دلیل رفتار نامناسب از او امتیاز می‌گیرد.

برای معلمان، مدیریت رفتار شامل یادگیری نحوه برنامه ریزی و ساختار فعالیت ها، و ستایش و تشویق کودکان برای پیشرفت های بسیار اندک است.

برنامه های آموزش و تربیت والدین

اگر کودک شما مبتلا به بیش فعالی است، برنامه های ویژه آموزشی و تربیتی والدین می‌توانند به شما کمک کنند. روش های خاص مکالمه با کودک و بازی و کار با آنها را برای بهبود توجه و رفتار آنها بیاموزید.

همچنین ممکن است قبل از اینکه کودک شما به طور رسمی با بیش فعالی تشخیص داده شود، آموزش والدین به شما پیشنهاد می‌شود.

این برنامه ها معمولاً در گروه های حدود 10 تا 12 والدین تنظیم می‌شوند. یک برنامه معمولاً شامل 10 تا 16 جلسه است که هر کدام حداکثر 2 ساعت طول می‌کشد.

ارائه یک برنامه آموزش و تربیت والدین به این معنی نیست که پدر یا مادر بدی بوده اید، هدف آن این است که در مورد مدیریت رفتار به والدین و مراقبان آموزش دهد، در حالی که اعتماد به نفس شما را در کمک به کودک خود و بهبود رابطه افزایش می‌دهد.

آموزش مهارت های اجتماعی

آموزش مهارت های اجتماعی شامل کودک شما در مشارکت در موقعیت های بازی می‌شود و هدف این است که با یادگیری اینکه چگونه رفتار او بر دیگران تأثیر می‌گذارد، به او بیاموزد که چگونه در موقعیت های اجتماعی رفتار کند.

رفتار درمانی شناختی (CBT)

CBT یک گفتگو درمانی است که می‌تواند با تغییر نحوه تفکر و رفتار به شما در مدیریت مشکلات کمک کند. یک درمانگر سعی می‌کند احساس کودک شما را نسبت به یک موقعیت تغییر دهد، که به نوبه خود رفتار او را تغییر می‌دهد.

CBT را می‌توان با یک درمانگر به صورت جداگانه یا به صورت گروهی انجام داد.

توجه: مطالب پزشک من از منابع خارجی ترجمه شده و تنها جنبه اطلاع رسانی و آموزشی دارد. از این رو توصیه پزشکی تخصصی تلقی نمی شوند و نباید آنها را جایگزین مراجعه به پزشک جهت تشخیص و درمان دانست.

منابع:

nhs

دیدگاه تان را بنویسید