پیج دیابتی پلاس
کد خبر: 1211

اختلال بیش فعالی (ADHD)

اختلال بیش فعالی یا ADHD نوعی اختلال شایع است که معمولا حدود ۸ تا ۱۰ درصد از کودکان به آن مبتلا میشوند و این اختلال در پسران شایع تر از دختران است که کودک در آن مبتلا به پر تحرکی ٬ بی توجهی٬ عدم تمرکز و رفتارهای ناگهانی میباشد.اغلب والدین گمان میکنند هر کودکی که پر تحرک و شلوغ است بیش فعال میباشد در صورتی که اینطور نیست مولفه ی اصلی این اختلال عدم توجه و تمرکز است به صورتی که در عملکرد کودک اختلال ایجاد میکند....

اختلال نقص توجه/ بیش فعالی (ADHD) یک بیماری مزمن است که میلیون ها کودک را تحت تأثیر قرار می دهد و اغلب تا بزرگسالی ادامه می یابد.  ADHD شامل ترکیبی از مشکلات مداوم مانند مشکل در عدم توجه ، بیش فعالی و رفتار تکانشی است. کودکان مبتلا به ADHD همچنین ممکن است با اعتماد به نفس پایین ، روابط مشکل دار و عملکرد ضعیف در مدرسه دست و پنجه نرم کنند.

اختلال بیش فعالی (ADHD)

علائم گاهی با افزایش سن کاهش می یابد.  با این حال ، برخی از افراد هرگز علائم ADHD خود را به طور کامل برطرف نمی کنند.  اما آنها می توانند استراتژی هایی را برای موفقیت بیاموزند.

 در حالی که درمان ADHD را درمان نمی کند ، می تواند تا حد زیادی به کاهش علائم کمک کند.  درمان معمولاً شامل داروها و مداخلات رفتاری است.  تشخیص و درمان به موقع می تواند تفاوت زیادی در نتیجه ایجاد کند.

همچنین ببینید:

بی اشتهایی عصبی در کودکان!

 علائم:

 ویژگیهای اولیه ADHD شامل بی توجهی و رفتار بیش فعال-تکانشی است.  علائم ADHD قبل از 12 سالگی شروع می شود و در برخی از کودکان در 3 سالگی قابل مشاهده است.  علائم ADHD می تواند خفیف ، متوسط ​​یا شدید باشد و ممکن است تا بزرگسالی نیز ادامه یابد.

 ADHD بیشتر در مردان نسبت به زنان رخ می دهد و رفتارها در پسران و دختران متفاوت است.  به عنوان مثال ، پسران ممکن است بیش فعال و دختران بی سر و صدا بی توجه باشند.

سه نوع ADHD وجود دارد:

 عمدتا بی توجه.  اکثر علائم تحت بی توجهی قرار می گیرند.

 عمدتا بیش فعال/تکانشی.  اکثر علائم بیش فعال و تکانشی هستند.

 ترکیب شده.  این ترکیبی از علائم بی توجهی و علائم بیش فعالی/تکانشی است.

 بی توجهی:

 کودکی که الگوی بی توجهی را نشان می دهد اغلب ممکن است:

 عدم توجه زیاد به جزئیات یا اشتباهات بی دقتی در تکالیف مدرسه

 در تمرکز در انجام وظایف یا بازی مشکل دارند

 به ظاهر گوش نمیدهند ، حتی اگر مستقیماً با او صحبت کنید

 در اجرای دستورالعمل ها مشکل دارند و در تکمیل تکالیف یا کارهای مدرسه کوتاهی می کنند

 در سازماندهی وظایف و فعالیت ها مشکل دارند

 از کارهایی که به تلاش ذهنی متمرکز نیاز دارند، مانند تکالیف ، اجتناب می کنند یا آنها را دوست ندارند

 وسایل مورد نیاز برای انجام وظایف یا فعالیتها ، مانند اسباب بازی ، تکالیف مدرسه ، مداد را از گم میکنند

 به راحتی حواس خود را پرت میکنند

 انجام برخی کارهای روزانه ، مانند فراموش کردن انجام کارهای خود را فراموش میکنند

 بیش فعالی و تکانشگری:

 کودکی که الگوی علائم بیش فعالی و تکانشی را نشان می دهد اغلب ممکن است:

 دست ها یا پاهای خود را لمس کنند یا به آن ضربه بزنند ، یا روی صندلی بچرخند

 در نشستن در کلاس درس یا موقعیت های دیگر مشکل دارند

 در حرکت مداوم هستند

 در شرایطی که مناسب نیست دور خود میدوند یا بالا میپرند

 در بازی کردن یا انجام یک فعالیت بی سر و صدا مشکل دارند

 زیاد حرف میزنند

 در انتظار نوبت مشکل دارند

 مکالمات ، بازیها یا فعالیتهای دیگران را قطع یا دخالت میکنند

 

 رفتارهای معمولی رشد در مقابل ADHD:

 بیشتر کودکان سالم در برخی مواقع بی توجه ، بیش فعال یا تکانشی هستند.  معمولاً برای کودکان پیش دبستانی محدوده توجه کوتاهی وجود دارد و نمی توانند به مدت طولانی با یک فعالیت همراه شوند.  حتی در کودکان و نوجوانان بزرگتر ، دامنه توجه اغلب به میزان علاقه بستگی دارد.

 در مورد بیش فعالی نیز همین امر صادق است.  کودکان خردسال به طور طبیعی پرانرژی هستند - اغلب آنها مدتها پس از فرسودگی والدین خود هنوز سرشار از انرژی هستند.  علاوه بر این ، برخی از کودکان به طور طبیعی سطح فعالیت بالاتری نسبت به دیگران دارند.  هرگز نباید کودکان را به دلیل داشتن تحرک زیاد به اختلال بیش فعالی طبقه بندی کرد زیرا آنها با دوستان یا خواهر و برادرهای خود متفاوت هستند.

 کودکانی که در مدرسه مشکل دارند اما در خانه یا با دوستان خود خوب کنار می آیند ، احتمالاً با چیزی غیر از ADHD دست و پنجه نرم می کنند.  همین امر در مورد کودکانی که بیش از حد فعال هستند یا در خانه بی توجه هستند ، اما در مدرسه و دوستی آنها بی تاثیر است.

همچنین ببینید:

اختلالات اضطرابی در کودکان!

 زمان مراجعه به پزشک:

 اگر نگران هستید که کودک شما علائم ADHD را نشان دهد، به پزشک اطفال یا پزشک خانواده مراجعه کنید.  ممکن است پزشک شما را به متخصصی مانند متخصص اطفال رشد رفتاری ، روانشناس ، روانپزشک یا متخصص مغز و اعصاب اطفال ارجاع دهد ، اما مهم است که ابتدا یک ارزیابی پزشکی داشته باشید تا سایر علل احتمالی مشکلات فرزند خود را بررسی کنید

 

 علل:

 در حالی که علت دقیق ADHD مشخص نیست ، تلاش های تحقیقاتی همچنان ادامه دارد.  عواملی که ممکن است در توسعه ADHD دخیل باشند عبارتند از ژنتیک ، محیط یا مشکلات سیستم عصبی مرکزی

 

 عوامل خطر ADHD ممکن است شامل موارد زیر باشد:

 خویشاوندان خونی ، مانند والدین یا خواهر و برادر ، مبتلا به ADHD یا اختلال دیگر در سلامت روان هستند

 قرار گرفتن در معرض سموم محیطی - مانند سرب ، عمدتا در رنگ و لوله های ساختمانهای قدیمی تر یافت می شود

 مصرف مواد مخدر مادر ، مصرف الکل یا سیگار کشیدن در دوران بارداری

 تولد زودرس

 اگرچه شکر در ایجاد بیش فعالی مشکوک است ، اما هیچ مدرک موثقی در این مورد وجود ندارد.  بسیاری از مسائل در دوران کودکی می تواند منجر به مشکل در عدم توجه شود ، اما این همان ADHD نیست.

 ADHD می تواند زندگی را برای کودکان دشوار کند.  کودکان مبتلا به ADHD:

 اغلب در کلاس درس مبارزه می کنند ، که می تواند منجر به شکست تحصیلی و قضاوت توسط سایر کودکان و بزرگسالان شود

 تصادفات و جراحات بیشتر از همه نوع نسبت به کودکانی که ADHD ندارند ، تمایل دارند

 تمایل به داشتن عزت نفس ضعیف دارند

 به احتمال زیاد در تعامل و پذیرش توسط همسالان و بزرگسالان دچار مشکل می شوند

 در معرض خطر سوء مصرف الکل و مواد مخدر و سایر رفتارهای بزهکارانه قرار دارند

 ADHD مشکلات روانی و رشدی دیگری ایجاد نمی کند.  با این حال ، کودکان مبتلا به بیش فعالی بیش از سایرین احتمال دارد که شرایطی مانند:

 اختلال نافرمانی مخالف (ODD) که عموماً به عنوان الگوی رفتار منفی ، تحقیرآمیز و خصمانه نسبت به شخصیت های قدرتمند تعریف می شود.

 اختلال رفتار، مشخصه رفتارهای ضد اجتماعی مانند سرقت، جنگیدن ، تخریب اموال و آسیب رساندن به مردم یا حیوانات

 اختلال در تنظیم اختلال خلقی مخرب ، که با تحریک پذیری و مشکلات تحمل ناامیدی مشخص می شود

 اختلالات یادگیری ، از جمله مشکلات خواندن ، نوشتن ، درک و برقراری ارتباط

 اختلالات مصرف مواد ، از جمله مواد مخدر ، الکل و سیگار کشیدن

 اختلالات اضطرابی ، که ممکن است باعث نگرانی و عصبی شدن شدید شوند و شامل اختلال وسواس اجباری (OCD)

 اختلالات خلقی ، از جمله افسردگی و اختلال دوقطبی ، که شامل افسردگی و همچنین رفتار شیدایی می شود

 اختلال طیف اوتیسم ، یک وضعیت مرتبط با رشد مغزی است که بر نحوه درک و معاشرت فرد با دیگران تأثیر می گذارد

 اختلال تیک یا سندرم تورت ، اختلالات که شامل حرکات تکراری یا صداهای ناخواسته (تیک ها) هستند که به راحتی قابل کنترل نیستند

 

 برای کاهش خطر ابتلا به ADHD در کودک:

 در دوران بارداری ، از هر چیزی که می تواند به رشد جنین آسیب برساند ، خودداری کنید.  به عنوان مثال ، الکل مصرف نکنید ، از داروهای تفریحی استفاده نکنید یا سیگار نکشید.

 از کودک خود در برابر آلودگی ها و سموم ، از جمله دود سیگار و رنگ سرب محافظت کنید.

 محدود کردن مدت زمان استفاده از صفحه نمایش  اگرچه هنوز اثبات نشده است ، اما ممکن است برای کودکان احتیاط شود که در پنج سال اول زندگی از قرار گرفتن بیش از حد در تلویزیون و بازی های ویدئویی خودداری کنند.

 

توجه : مطالب پزشک من از منابع خارجی ترجمه شده و تنها جنبه اطلاع رسانی و آموزشی دارد . از این رو توصیه پزشکی تخصصی تلقی نمی شوند و نباید آنها را جایگزین مراجعه به پزشک جهت تشخیص و درمان دانست .

منابع:

mayoclinic

دیدگاه تان را بنویسید