کد خبر: 805

کمبود بینایی رنگ (کوری رنگ) چیست؟

کمبودی بینایی رنگ، اغلب پسران را درگیر می‌کند و به آنها به ارث می‌رسد و در این بیماری افراد یا کمبود بینایی رنگ قرمز-سبز را ارند و یا کمبود بینایی رنگ آبی-زرد ...

افرادی که کمبود بینایی رنگ دارند تشخیص و تمایز بین رنگ های خاص برایشان دشوار است. گاهی اوقات "کور رنگ بودن" نامیده می‌شود، اگرچه کور شدن کامل رنگ (عدم توانایی دیدن هر رنگ) بسیار نادر است.

کمبود بینایی رنگ معمولاً توسط والدین آنها به کودک منتقل می‌شود (ارثی) و از بدو تولد وجود دارد، اگرچه گاهی اوقات ممکن است در اواخر زندگی ایجاد شود. اکثر افراد قادر به سازگاری با کمبود بینایی رنگ هستند و به ندرت نشانه موارد جدی است.

کمبود بینایی رنگ (کوری رنگ) چیست؟

انواع و نشانه های کمبود بینایی رنگ

بیشتر افرادی که کمبود بینایی رنگ دارند، در تشخیص سایه های قرمز، زرد و سبز مشکل دارند. این به کمبود بینایی رنگ "قرمز-سبز" معروف است. این یک مشکل رایج است. فردی با این نوع کمبود بینایی رنگ ممکن است:

  • دشوار است که تفاوت بین قرمز، نارنجی، زرد، قهوه‌ای و سبز را تشخیص دهید

  • این رنگ ها را به همان اندازه کسل کننده تر از آنچه برای کسی با دید طبیعی نشان می‌دهد، ببینید

  • در تشخیص سایه های بنفش مشکل دارند

  • قرمز ها را با رنگ سیاه اشتباه بگیرید

در موارد نادر، برخی از افراد در عوض با آبی، سبز و زرد مشکل دارند. این به کمبود بینایی رنگ "آبی-زرد" معروف است.

همچنین ببینید:

دلیل پیوند قرنیه چیست؟

آزمایشاتی برای کمبود بینایی رنگ

دو آزمایش اصلی که برای تشخیص کمبود بینایی رنگ استفاده می‌شود، عبارتند از:

  • آزمون Ishihara، جایی که از شما خواسته می‌شود اعداد موجود در تصاویر ساخته شده از نقاط مختلف رنگی را شناسایی کنید

  • آرایش رنگ، جایی که از شما خواسته می‌شود اشیا colored رنگی را به ترتیب سایه های مختلف آنها مرتب کنید

مشکلات مربوط به افرادی که کمبود بینایی رنگ دارند

کمبود بینایی رنگ معمولاً موضوعی نیست که نگران کننده باشد.

بیشتر افراد به مرور زمان به آن عادت می‌کنند، به طور معمول بدتر نخواهد شد و به ندرت نشانه موارد جدی است.

اما گاهی اوقات می‌تواند مسائلی از جمله:

  • مشکل در مدرسه اگر از رنگ ها برای کمک به یادگیری استفاده شود

  • مشکلات مربوط به غذا، مانند شناسایی کامل گوشت پخته شده یا میوه رسیده است

  • اگر دارو ها به طور واضح برچسب گذاری نشده باشند، گیج می‌شوند

  • در شناسایی هشدار ها یا علائم ایمنی مشکل دارید

  • گزینه های شغلی کمی محدود (مشاغل خاص، مانند خلبانان، رانندگان قطار، برق و کنترل کننده های ترافیک هوایی)، ممکن است به تشخیص دقیق رنگ نیاز داشته باشند

به طور کلی، بسیاری از افراد با کمبود بینایی رنگ، در صورت وجود، مشکلات کمی دارند. 

دلایل کمبود بینایی رنگ

در اکثر قریب به اتفاق موارد، کمبود بینایی رنگ ناشی از نقص ژنتیکی است که توسط والدین آنها به کودک منتقل شده است.

این اتفاق می‌افتد، زیرا برخی از سلول های حساس به رنگ چشم که مخروط نامیده می‌شوند یا از بین رفته اند یا به درستی کار نمی‌کنند.

همچنین ببینید:

انسداد مجرای اشکی چیست؟

گاهی اوقات، کمبود بینایی رنگ ممکن است بعداً در زندگی ایجاد شود:

  • یک بیماری سلامتی زمینه‌ای، مانند دیابت، گلوکوم، دژنراسیون ماکولای وابسته به سن  و مولتیپل اسکلروزیس 

  • یک عارضه جانبی یک دارو، از جمله دیگوکسین، اتامبوتول، کلروکین، هیدروکسی کلروکین، فنی توئین و سیلدنافیل

  • قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی مضر، مانند دی سولفید کربن و استایرن

همچنین بسیاری از افراد با افزایش سن، تشخیص رنگ را دشوارتر می‌کنند. این معمولاً فقط بخشی طبیعی از روند پیری است.

چگونه کمبود بینایی رنگ به ارث می‌رسد؟

نقص ژنتیکی که معمولاً باعث کمبود بینایی رنگ می‌شود، در آنچه به عنوان الگوی وراثت مرتبط با X شناخته می‌شود منتقل می‌شود.

این یعنی:

  • این عمدتا پسران را درگیر می‌کند، اما در برخی موارد می‌تواند دختران را نیز تحت تأثیر قرار دهد

  • دختران معمولاً ناقل نقص ژنتیکی هستند، این بدان معناست که آنها می‌توانند آن را به فرزندان خود منتقل کنند، اما خود کمبود بینایی رنگ ندارند

  • این معمولاً توسط مادر به پسرش منتقل می‌شود، مادر اغلب تحت تأثیر قرار نخواهد گرفت، زیرا به طور معمول فقط ناقل عیب ژنتیکی خواهد بود

  • پدرانی که کمبود بینایی رنگ دارند، فرزندی با این مشکل نخواهند داشت. مگر اینکه شریک زندگی آنها ناقل نقص ژنتیکی باشد

  • این ممکن است اغلب از یک نسل بگذرد. به عنوان مثال، ممکن است یک پدربزرگ و نوه آن را تحت تأثیر قرار دهد

  • دختران تنها در صورتی تحت تأثیر قرار می‌گیرند که پدرشان کمبود بینایی رنگی داشته باشد و مادر آنها ناقل نقص ژنتیکی باشد

توجه: مطالب پزشک من از منابع خارجی ترجمه شده و تنها جنبه اطلاع رسانی و آموزشی دارد. از این رو توصیه پزشکی تخصصی تلقی نمی شوند و نباید آنها را جایگزین مراجعه به پزشک جهت تشخیص و درمان دانست.

منابع:

nhs

دیدگاه تان را بنویسید