کد خبر: 882

ویژگی هایی که فرد اهدا کننده کلیه باید داشته باشد

اهدا کنندگان کلیه امید به زندگی، سلامت عمومی و عملکرد کلیه اهداکنندگان همانند غیر اهدا کنندگان است و روش جدید برای اهدا کردن کلیه وجود دارد که لاپاروسکوپی نامیده می‌شود...

 
کلیه ها برای پیوند ممکن است از طریق اهدا کننده زنده یا مرده باشند. وقتی کلیه اهدا کننده زنده برداشته شود، کلیه باقیمانده کمی بزرگ می‌شود و همان کار جفت قبلی را انجام می‌دهد.

مانند هر عمل بزرگ، احتمال بروز عوارض نیز وجود دارد. با این حال، اهدا کنندگان کلیه امید به زندگی، سلامت عمومی و عملکرد کلیه اهداکنندگان همانند غیر اهدا کنندگان است. اهدای کلیه بر توانایی بچه دار شدن زن تأثیر نمی‌گذارد. هر فرد سالم می‌تواند کلیه را با خیال راحت اهدا کند.

ویژگی هایی که فرد اهدا کننده کلیه باید داشته باشد

داشتن یک اهدا کننده زنده از چند جهت به درد بیماران می‌خورد:

  • نتایج بلند مدت بهتر
  • زمان انتظار کوتاه تر تا زمان پیوند
  • توانایی برنامه ریزی برای جراحی در یک زمان مناسب
  • خطر کمتری برای عوارض یا رد عضو و عملکرد بهتر کلیه پیوندی

همچنین ببینید:

عواملی که باعث شکاف مقعدی می‌شوند

واجد شرایط بودن و ارزیابی اهدا کننده

اهدا کنندگان بالقوه باید معیار های خاصی را داشته باشند تا در نظر گرفته شوند. آنها باید حداقل 18 سال سن داشته باشند (به استثنای افراد زیر سن قانونی آزاد شده) و هیچ یک از موارد زیر را نداشته باشند:

  • فشار خون غیرقابل کنترل
  • سابقه آمبولی ریوی یا ترومبوز مکرر (لخته خون)
  • اختلالات خونریزی
  • بیماری روانپزشکی غیرقابل کنترل
  • چاقی مرضی
  • بیماری قلبی عروقی غیرقابل کنترل
  • بیماری مزمن ریه با اختلال در اکسیژن رسانی یا تهویه
  • تاریخچه ملانوم
  • سابقه سرطان متاستاز
  • سنگ کلیه دو طرفه یا مکرر
  • بیماری مزمن کلیه در مرحله 3 یا کمتر
  • پروتئینوریا، یا مقادیر بالای پروتئین در خون (بیش از 300 میلی گرم در روز، به استثنای پروتئینوریای وضعیتی)
  • عفونت HIV

اهدا کننده باید از سلامتی بسیار خوبی برخوردار باشد، از پیوند به خوبی آگاه باشد و بتواند رضایت آگاهانه را بدهد. قبل از اهدای کلیه، فرد باید یک ارزیابی پزشکی، جراحی و روانی-اجتماعی را با موفقیت انجام دهد.

ارزیابی شامل آزمایشاتی خواهد بود تا اطمینان حاصل شود که اهدا کننده و گیرنده دارای انواع خون و بافت سازگار هستند. بعضی از بیماران چندین عضو خانواده دارند که اهداکننده بالقوه سازگار هستند.

جراحی اهدا کننده لاپاروسکوپی (حداقل تهاجمی)

 روش کم تهاجمی موسوم به نفروتومی اهداکننده لاپاراسکوپی استفاده کرده است. در عمل جراحی اهداکننده لاپاراسکوپی، جراح از برش های بسیار کوچک، یک محدوده نازک و انعطاف پذیر مجهز به دوربینی برای مشاهده داخل بدن و ابزار های گرز مانند برای برداشتن کلیه استفاده می‌کند. در مقایسه با روش اهدای کلیه که در گذشته استفاده می‌شد، جراحی لاپاراسکوپی مزایای زیادی برای اهدا کنندگان دارد:

  • کاهش نیاز به دارو های ضد درد قوی
  • زمان بهبودی کوتاه‌تر در بیمارستان
  • بازگشت سریع‌تر به فعالیت های عادی
  • میزان عوارض بسیار کم

این عمل معمولاً سه ساعت طول می‌کشد. بیشتر بیماران فقط دو تا سه روز در بیمارستان بستری هستند و طی سه تا چهار هفته به کار خود بر می‌گردند.

در بعضی موارد، به دلیل آناتومی فردی اهدا کننده، جراح تصمیم می‌گیرد به جای آن، عمل جراحی سنتی اهدای کلیه را انجام دهد. این روش قبل از ایجاد تکنیک لاپاراسکوپی برای برداشتن کلیه اهدا کننده زنده استاندارد بود.

روش باز سنتی شامل ایجاد یک برش 5-7 اینچی در پهلو، تقسیم عضله و برداشتن نوک دنده دوازدهم است. این عمل به طور معمول سه ساعت طول می‌کشد. اهدا کنندگان به طور متوسط ​​چهار تا پنج روز در بیمارستان باقی می‌مانند و پس از شش تا هشت هفته به کار خود بر می‌گردند.

تکنیک مورد استفاده بر کیفیت و عملکرد کلیه اهدایی تأثیر نمی‌گذارد.

مراقبت های پیگیری دهنده

پس از ترخیص از بیمارستان، اهدا کننده تحت مراقبت های بعدی در کلینیک پیوند قرار می‌گیرد. اهدا کنندگان پس از بهبودی از جراحی نیازی به دارو یا رژیم های غذایی خاص ندارند. آنها نیاز به نظارت مادام العمر بر سلامت کلی خود، فشار خون و عملکرد کلیه دارند.

بسیاری از بیماران اعضای خانواده یا دوستانی دارند که مایل به اهدای کلیه هستند اما قادر به این کار نیستند زیرا گروه خونی یا نوع بافت آنها با گیرنده مطابقت ندارد. در چنین مواردی گفته می‌شود اهدا کننده و گیرنده "ناسازگار" هستند.

همچنین ببینید:

دلایل بزرگ شدن خوش خیم پروستات چیست؟

پیوند کلیه جفت ارز یا "تعویض خانواده"

این برنامه راهی دیگر برای اهداکننده زنده است که به یک دوست یا عزیز خود کمک می‌کند تا کلیه خود را بدست آورد حتی اگر خون یا بافت آنها با هم تطابق نداشته باشد. این کار با تطبیق دو گیرنده که اهداکننده تمایل اما ناسازگار دارند کار می‌کند.

پیوند کلیه با خون سازگار نیست

این برنامه به بیماران امکان می‌دهد کلیه را از اهدا کننده زنده با گروه خونی ناسازگار دریافت کنند. برای اینکه بتوانند چنین کلیه‌ای را دریافت کنند، بیماران باید قبل و بعد از پیوند تحت چندین مرحله پلاسمفرز، که شبیه دیالیز است، قرار بگیرند. پلاسمافارز، آنتی بادی هایی را از خون بیمار خارج می‌کند که می‌توانند منجر به رد کلیه پیوندی شوند.

بیماران قبل از پیوند به درمان های متعدد با پلاسمافرزیس احتیاج دارند و ممکن است بعد از پیوند به چندین مورد دیگر نیز برای پایین آمدن سطح آنتی بادی خود نیاز داشته باشند.

برخی بیماران همچنین باید در زمان جراحی پیوند، طحال خود را بردارند تا تعداد سلول های تولید کننده آنتی بادی کاهش یابند. طحال، اندامی اسفنجی به اندازه مشت فرد، سلول های خونی تولید می‌کند. واقع در قسمت فوقانی سمت چپ شکم در زیر قفسه دنده، طحال را می‌توان با استفاده از جراحی لاپاراسکوپی (با حداقل تهاجم) خارج کرد.

کراس مچ مثبت و پیوند کلیه بیمار با حساسیت

این برنامه امکان انجام پیوند کلیه در بیمارانی که آنتی بادی علیه اهدا کننده کلیه خود ایجاد کرده‌اند را فراهم می‌کند، وضعیتی که تحت عنوان "کراس مچ مثبت" شناخته می‌شود.

این فرآیند مشابه مراحل پیوند کلیه ناسازگار با گروه خونی است. بیماران برای کاهش سطح آنتی بادی، دارو هایی دریافت می‌کنند یا برای از بین بردن آنتی بادی های مضر از خون خود تحت درمان های پلاسمافرزیس قرار می‌گیرند. اگر سطح آنتی بادی آنها با موفقیت کاهش یابد، می‌توانند پیوند را ادامه دهند.

پیوند کلیه ناسازگار با گروه خونی و پیوند کلیه از طریق تلاقی مثبت حساس بیمار، در ایالات متحده و در سطح بین المللی بسیار موفق بوده است. میزان موفقیت نزدیک به نرخ پیوند از اهدا کنندگان سازگار زنده است و از موفقیت برای پیوند اهدا کننده متوفی بهتر است.

صرف نظر از نوع پیوند کلیه که ممکن است انجام دهید، زنده یا جسد، آزمایش خون ویژه برای تعیین نوع خون و بافت شما لازم است. این نتایج آزمایش به مطابقت کلیه اهدا کننده با بدن کمک می‌کند.

آزمایش گروه خونی

اولین آزمایش گروه خونی ABO شما را مشخص می‌کند. چهار گروه خونی وجود دارند: A ،B ،AB و O، و همه در یکی از این گروه های ارثی جای می‌گیرند. گیرنده و اهدا کننده باید یا از گروه خونی یکسان باشند یا از گروه سازگار. نوع Rh (+ ، -) عاملی برای تطبیق اهداکننده نیست.

آنتی ژن های لکوسیت انسانی (HLA)

آزمایش دوم که یک آزمایش خون برای آنتی ژن های لکوسیت انسانی (HLA) است، تایپ بافت نامیده می‌شود. این آنتی ژن ها موادی هستند که در بسیاری از سلول های بدن یافت می‌شوند اما بیشتر در گلبول های سفید دیده می‌شوند. تشابه نوع بافت بین اعضای خانواده ممکن است از یکسان (100 درصد) تا صفر باشد. نوع بافت همه اهدا کنندگان بالقوه در انتخاب اهدا کننده در نظر گرفته می‌شود.

گیرنده احتمالی و کلیه اعضای خانواده و غیر اقوام علاقه مند می‌توانند هماهنگی های لازم را با تیم پیوند برای آزمایش تایپ بافت انجام دهند. هیچ آماده سازی خاصی لازم نیست و نتایج ظرف دو هفته در دسترس است. خون لازم را می‌توان در مطب پزشک محلی یا آزمایشگاه بیمارستان گرفته و مجدداً به خدمات پیوند ارسال کرد.

کراس مچ

در طول زندگی، بدن شما موادی به نام آنتی بادی ایجاد می‌کند که برای از بین بردن مواد خارجی عمل می‌کنند. شما می‌توانید هر زمان که دچار عفونت هستید، باردار هستید، انتقال خون یا پیوند کلیه ایجاد کنید، آنتی بادی ایجاد کنید. اگر آنتی بادی علیه کلیه اهدا کننده داشته باشید، بدن کلیه را از بین می‌برد. به همین دلیل، هنگامی که کلیه اهدا کننده برای شما در دسترس است، آزمایشی را انجام می‌دهید تا مطمئن شوند که شما در حال حاضر آنتی بادی برای اهدا کننده ندارید. این آزمون را کراس مچ می‌نامند.

کراس مچ با مخلوط کردن خون شما با سلول های اهدا کننده انجام می‌شود. اگر کراس مچ متقابل مثبت باشد، به این معنی است که شما آنتی بادی علیه اهدا کننده دارید و نباید این کلیه خاص را دریافت کنید. اگر کراس مچ متقابل منفی باشد، به این معنی است که شما آنتی بادی برای اهدا کننده ندارید و واجد شرایط دریافت این کلیه هستید.

در هنگام آماده سازی برای پیوند دهنده مربوط به زنده، چندین بار کراس مچ به دست می‌آید، به خصوص اگر از انتقال خون اختصاصی اهدا کننده استفاده شود. کراس مچ نهایی نیز طی 48 ساعت قبل از پیوند انجام می‌شود.

سرولوژی

آزمایش خون برای بیماری های بالقوه قابل انتقال، مانند ویروس نقص ایمنی انسانی (HIV)، هپاتیت و سیتومگالوویروس (CMV) انجام می‌شود.

توجه: مطالب پزشک من از منابع خارجی ترجمه شده و تنها جنبه اطلاع رسانی و آموزشی دارد. از این رو توصیه پزشکی تخصصی تلقی نمی شوند و نباید آنها را جایگزین مراجعه به پزشک جهت تشخیص و درمان دانست.

منابع:

ucsfhealth

sciencedirect

دیدگاه تان را بنویسید